วอนรักพระเพลิงฯ (๓)

 

วอนรักพระเพลิงฯ (๓)


 

ผมมายืนทับที่ยูกิงั้นเหรอ?


 

คุณ เข้าใจไหมผมรู้สึกยังไงกับคำๆ นี้ คำว่าทับที่กับแทนที่มันมีความหมายต่างกันนะในความรู้สึกผม ‘แทนที่’ คือการที่เขา ‘ยอมรับ’ ในตัวผมว่ามีความสำคัญเทียบเคียงกับยูกิ แต่คำว่า ‘ทับที่’ หมายถึงเขาไม่เต็มใจแต่เป็นผมเองที่เสนอตัวเข้ามาโดยที่เขาไม่ต้องการ!! และไม่ต้องพูดถึงคำว่า ‘ตัวจริง’ ด้วยซ้ำ!!


 

“หึๆ” ผมนอนก่ายหน้าผากมองเพดานสีหม่นอย่างเหม่อลอย


 

นี่ ไงความสำคัญของผม ผลตอบแทนของความพยายามคือการเหยียบย่ำความรักที่ให้ไป ก็แค่ตัวเกะกะที่ถูกนายใหญ่ยัดเยียดให้มายืนข้างกายเขาทับที่ของยูกิ ทับที่ที่เขาเว้นว่างไว้นานหลายปีเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาทดแทน!!


 

‘อยากอยู่กับฉันมากนักใช่ไหม?”


 

‘....’


 

‘ได้! ฉันจะให้นายอยู่ข้างๆ ฉัน... เหมือนตกนรกทั้งเป็น!’


 

‘?!?!’


 

‘โทษฐานที่กล้ามายืนทับที่ของยูกิ!!’


 

เกือบ ลืมไปแล้วครั้งแรกที่รู้ว่านายใหญ่ส่งผมมาเป็นบอดี้การ์ดเขาพูดแบบนี้กับผม แล้วเขาก็ทำอย่างที่ว่าจริงๆ ไม่เคยใช้ให้ทำการใหญ่ ได้ทำแค่ภารกิจระดับล่างที่ลูกกระจ๊อกทำ งานหลักคือการนอนอยู่บนเตียงให้เขาย่ำยี ส่วนภารกิจจริงๆ ของกลุ่มหงส์แดงเขารับโยรุเข้ามาเป็นผู้ช่วยอีกคนและมอบหมายงานเหล่านั้นให้ โยรุทำ แต่ผมแอบไปช่วยโยรุเสมอโดยที่คนอื่นๆ ไม่รู้ ไม่แปลกอะไรที่ใครๆ จะดูถูกความสามารถของผมว่าเป็นเด็กเส้นของนายใหญ่ คนที่รู้ถึงความสามารถของผมจริงๆ จึงมีเพียงโยรุและลูกน้องในสังกัดผมเท่านั้น และผมห้ามพวกเขาแพล่งพลายเรื่องนี้ออกไปจึงไม่มีใครรู้ว่าความจริงแล้วผมมี ดีอยู่พอตัว ที่ขึ้นมายืนในจุดนี้ได้ก็เพราะความสามารถทั้งนั้นไม่ใช่ใช้เส้นนายใหญ่


 

ผม นอนนิ่งหอบหายใจเอาแรงสักพักแล้วยันกายลึกขึ้น แต่ต้องทรุดฮวบลงข้างเตียงเพราะแข้งขาอ่อนล้าไปหมด ความรู้สึกเจ็บระบมแล่นปราดไปทั่วร่างจนต้องนิ่วหน้า ฝืนกายพยุงตัวเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล เดินผ่านกระจกบานใหญ่มองคราบน้ำรักผสมเลือดไหลลงมาตามง่ามขาด้วยความอดสูใจ ผมหลับตาเบือนหน้าหนีภาพนั้น ทิ้งตัวลงอ่างเปิดน้ำอุ่นแช่หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า สายน้ำที่ไหลวนรอบตัวช่วยทำให้อารมณ์ผมสงบขึ้นและปรับระดับมาเป็นปกติได้ อย่างรวดเร็ว ผมแช่น้ำเกือบครึ่งชั่วโมงคว้านเอาน้ำกามที่คลั่งค้างในตัวออก ช่องทางมันปริแตกบวมแดงจนน่ากลัว


 

เฮ้อ....


 

คง ต้องหายามาทา อาการครั่นเนื้อครั่นตัวและความร้อนระอุในกายเหมือนใครมาสุมไฟเผาทำให้รู้ ตัวว่าเริ่มมีไข้นิดๆ แล้ว ผมพยุงตัวขึ้นจากน้ำ ค่อนเดินให้เบาที่สุดบรรเทาความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านจากสะโพกไปทั่วสันหลัง ลามถึงขา ท่าเดินผมคงตลกพิลึกคุณอัคคีเขาถึงได้เหลือมองอย่างรำคาญแล้วกลับไปสนใจข่าว ในทีวีต่อเพื่อตัดความรำคาญ


 

ผม เลี่ยงมาทำตามคำสั่งเขาอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง เข้าไปปลุกผู้หญิงที่นอนหมดสติในห้องแล้วให้เธอกลับไป ทีแรกเธอไม่ยอมโวยวายใส่ผมใหญ่ยกใหญ่ ผมขี้เกียจได้ยินเสียงกรีดร้องขัดใจของเธอ บอกตามตรงว่าไม่มีกะจิตกะใจจะต่อล้อต่อเถียงด้วย เหนื่อยอยากพักเต็มแก่รู้ดีว่าร่างกายถูกใช้งานหนักเกินกว่าจะรับได้แล้ว ผมควักเงินในกระเป๋าที่มีทั้งหมดโยนลงกระจายเต็มเตียงอย่างไม่ค่อนใส่ใจเท่า ไหร่ เธอกรี๊ดเสียงแหลมหาว่าผมดูถูกแต่รีบตะเกียดตะกายเก็บเงินยัดลงกระเป๋าแทบ ไม่ทัน ก่อนไปยังมีหน้ามาฮึดฮัดใส่ผมอีก


 

หึ! ผู้หญิงหน้าเงิน!!


 

ผมอยากจะเหยียดยิ้มสมเพชเธอที่หากินด้วยวิธีนี้ แต่คนอย่างผมมีสิทธิ์ไปสมเพชเธอเหรอ?


 

ไม่ หรอก ความจริงแล้วผมไม่มีสิทธิ์ ผู้หญิงขายบริการพวกนั้นยังมีค่ากว่าผมเยอะ อย่างน้องเมื่อนอนกับใครเธอก็ได้เงินหรือสิ่งของมีค่าตอบแทนกลับมา แล้วผมที่อ้าขาให้เจ้านายเอาฟรีๆ ล่ะได้อะไรกลับคืนมาบ้าง...


 

ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง...


 

นอกจากสายตาเหยียดหยามดูถูกดูแคลน


 

ผม เข้าครัวเปิดตู้เย็นดูข้างในเต็มไปด้วยกระป๋องเบียร์และขวดไวน์หลากหลาย ยี่ห้อ เปิดช่องฟิตดูมีแค่เนื้ออย่างเดียว ช่างเถอะ... ขี้เกียจลงไปซุปเปอร์มาเก็ตทำทงคัตสึแล้วกันยังไงซะคุณอัคคีก็ไม่เคยบ่น เรื่องอาหารการกิน ทำอะไรให้เขาก็กินอันนั้นอยู่แล้ว


 

ผม เอาเนื้อหมูออกมาใช้สันมีดทุบแล้วเฉือนให้บาง โรยเกลือและพริกไทยบ่นทั้งสองด้านคลุกเคล้าให้เข้ากัน พักไว้หันไปเทแป้งสาลีใส่ถ้วยหนึ่ง อีกถ้วยตอกไข่ใส่แล้วตีให้เข้ากัน ตั้งกระทะรอน้ำมันร้อน เอาเนื้อหมูที่ผ่านการปรุงรสแล้วไปชุบแป้งตามด้วยชุบไข่และสุดท้ายโรยเกล็ด ขนมปัง เมื่อน้ำมันร้อนได้ที่แล้วจัดการเอาหมูลงรอให้เหลืองจนสุก ตักมาพักไว้ในจานที่มีกระดาษซับน้ำมัน ทุกอย่างเป็นอันเสร็จ ไม่จำเป็นต้องจัดจานอะไรให้สวยงามที่เหลือคุณอัคคีจะจัดการเอง


 

“คุณ อัคคีครับเสร็จแล้ว” ผมเยี่ยงหน้าออกไปบอก เขาพยักหน้ารับแต่ยังนิ่งดูข่าวอยู่ ผมก็ไม่เซ้าซี้อะไรกะว่าจะกลับไปนอนเอาแรงหน่อยแล้วค่อยลงไปซื้อยา ให้ตาย! รู้สึกเหมือนวูบไปเป็นพักๆ ตาลายไปหมดแล้วด้วย


 

ติ้งต่องๆ


 

ใครมาอีก?


 

ผม ถอนหายใจคงต้องเลื่อนเวลาพักผ่อนออกอีกแล้ว ผมวกกลับเปลี่ยนเป้าหมายเดินไปเปิดประตูดูโดยที่ยังไม่คลายโซ่คล้องประตูออก กันไว้ดีกว่าแก้คนมันศัตรูเยอะก็ต้องระแวงเป็นธรรมดา เห็นแบบนี้เหมือนจะมีแค่ผมกับคุณอัคคีอยู่สองคนแต่ความจริงแล้วทั้งคนข้าง ห้องทั้งยาม ทุกคนเป็นคนของเราที่มาคอยอารักขาคุณอัคคีทั้งนั้น


 

“ครับ?” ผมขานรับเสียงนิ่ง


 

“เอ๋? อ้าว ก็ไม่ผิดห้องนี่” หญิงสาวรูปร่างเพรียวระหงเหมือนนางแบบ เธออยู่ในชุดแซกรัดรูปสีแดงแจ๊ดสั้นจู๋หน้าอกหน้าใจงี้เกือบล้นทะลักออกมา


 

ผมสำรวจเธอไม่นานก็เปิดประตูให้เพราะจำได้ว่าเป็นหนึ่งในคู่ขาของคุณอัคคี


 

“ใช่ห้องคุณอัคคีรึเปล่ายะ”


 

“ครับ เชิญด้านในก่อน” ผมเบี่ยงตัวหลบให้เธอเดิน เธอเพิ่งเคยเห็นผมอยู่กับคุณอัคคีครั้งแรกไม่รู้จักคงไม่แปลกอะไร แต่ผมรู้จักเธอตั้งนานแล้วเพราะผมตามระวังความปลอดภัยให้คุณอัคคีห่างๆ ทุกครั้งที่ออกไปกับเธอเพียงลำพัง และรู้ด้วยว่าเธอเป็นคนแรกที่คุณอัคคีควงนานที่สุดเพราะเธอไม่จู้จี้จุกจิก ไม่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและรู้ฐานะของตัวเองดี


 

“ใคร มา?” เสียงทุ้มดังมาจากห้องรับแขก เธอเดินเชิดหน้าไปโดยไม่ต้องนำทาง ก็ทำไมจะต้องนำล่ะในเมื่อเธอเดินเข้าออกที่นี่หลายรอบแล้วและรู้ที่ทางเป็น อย่างดี


 

“มิยูกิเองค่ะ” เธอโอบคอคุณอัคคีจากด้านหลัง ผมเบือนหน้าหนีเมื่อทั้งสองจูบกันดูดดื่ม


 

“มาทำไม” คุณอัคคีถามเสียงเย็น


 

“อ้าว! ก็คุณสั่งให้ฉันเอาไอ้นี่มาให้เองนะคะ ทำลืมไปได้” มิยูกิบอกกระเง้ากระงอดชูซองเอกสารขึ้นโบกไปมา คุณอัคคีถึงบางอ้อรับไปเปิดอ่านโดยมีมิยูกิเบียดอยู่ข้างๆ


 

“สึ กิเอาไปเก็บที่ห้อง แล้วออกไปข้างนอกสักพัก” เขาสั่งโดยไม่มองหน้า มือแกร่งลูบไล้บีบขยำทรวงอกของมิยูกิ ส่วนเธอก็อำนวยความสะดวกให้เขาโดยการรูดเนื้อผ้าบางเบาลงเปิดทางให้มือแกร่ง สัมผัสกับก้อนเนื้อนุ่มนิ่ม ทั้งสองกำลังจะเริ่มบทรักกันโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง


 

ผม เก็บเอกสารตามคำสั่งแต่ยังละล้าละลังอยู่ในห้อง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมยังยืนบื้อมองภาพตรงหน้าอยู่ได้หน้าตาเฉย ทั้งๆ ที่ภาพแบบนี้ผมเห็นบ่อยจนน่าจะชินตาได้แล้วแต่ทำไมถึงเจ็บในอกทุกครั้งที่ เห็นนะ


 

 “อะอื้ม... เอ๋? เกือบลืมนั่นใครคะฉันไม่เคยเห็นมาก่อน” มิยูกิชี้มาทางผมที่ยืนมองอยู่มุมห้องด้วยสายตาไม่พอใจที่ผมยังอยู่ตรงนี้


 

“ก็แค่... เกราะกันกระสุน” คุณอัคคีปรายตามองผมแวบเดียวแล้วกลับไปสนใจเรือนร่างเธอต่อ “จะไปไหนก็ไปซะฉันหมดธุระกับนายแล้ว”


 

ผมหลับตาข่มกลั้นความรู้สึกปวดหนึบในใจ เหมือนล้มทั้งยืนเป็นยังไงผมรู้ซึ้งดีแล้ววันนี้


 

“อ้อ ขี้ข้านี่เอง ไปซะทีสิยะฉันไม่โรคจิตพอจะมีเซ็กส์โดยไม่ตะขวิดตะขวางใจตอนมีคนอื่นมายืนจ้องนะ!”


 

พรึบ!


 

บรา ลูกไม้สีหวานถูกปาใส่หน้าผมก่อนตกลงพื้น ผมกำหมัดแน่นข่มกลั้นอารมณ์ที่อยากปรี่ไปกระชากเธอมาก้มขอโทษแทบเท้า ผมสูดลมหายใจเข้าลึกระงับอารมณ์เดือดดานหันหลังปิดประตูห้องทิ้งเสียงร้อง ครางกระเส่าและร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองไว้ข้างใน สีหน้าเยาะเย้ยของมิยูกิและสายตาสมเพชเวทนาของคุณอัคคียังติดตาไม่หาย ก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายยังไงก็ต้องลงเอยแบบนี้ทำไมยังรักอยู่ไม่เข้า ใจตัวเองจริงๆ ต้องเจ็บแบบนี้ไปอีกเท่าไหร่หัวใจมันถึงจะจำ?


 

ข้าง นอกอากาศหนาวจัดจนลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอ ผมห่อไหล่บางๆ เข้าหาตัวเพื่อบรรเทาความเหน็บหนาว ตอนนอกมาลืมหยิบเสื้อโค้ดมาด้วย แย่จัง...


 

ที่ รีบผลุนผลันออกมานั่นเพราะผมไม่อยากอยู่ในคอนโดทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าพวก เขากำลังเริงรักกันอยู่ สู้ออกมาอยู่ข้างนอก ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้ยินเสียงยังจะดีซะกว่า


 

ผมแหงนหน้าขึ้นมองคอนโดที่เพิ่งเดินออกมา


 

รอ... รอว่าเมื่อไหร่เขาจะเรียกหาอีกครั้ง


 

ความ รู้สึกพลุกพล่านในอกดูจะรุนแรงขึ้นทุกขณะจนต้องโก่งคออาเจียนน้ำข่มๆ ออกมา ความร้อนรุ่มสลับหนาวทวีคูณ พิษไข้เริ่มออกฤทธิ์เมื่อนั่งตากลมหนาวนานๆ


 

วันนี้หมดประโยชน์แล้ว... เขาไล่


 

วันหน้าต้องการใช้... เรียกหา


 

ผมจะต้องอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานเท่าไหร่?


 

ปลายทางของความพยายามอยู่ตรงไหน?


 

ผมไม่อาจรู้ได้เลย...


 

เมื่อร่างกายอ่อนล้าและเพิ่งโดนทำร้ายจิตในอย่างร้ายกาจจากคนที่รักทำให้ต้านทานอาการเจ็บป่วยทางร่างกายไม่ไหว


 

เหนื่อยแต่ไม่เคยท้อ ร่างกายหมดแรง แต่หัวใจยังสูแม้รู้ดีไม่มีหวัง...


 

สุดท้ายสติวูบดับลงพร้อมกับใบหน้าสวยหวานของใครคนหนึ่งที่เด่นชัดในความทรงจำ


 

ยูกิ...
 

...60%...

*******************************

 

ท่ามกลางความมืดอันอันเลือนราง ผมยืนเดียวดายอยู่ ณ ใจกลางลานกว้างแห่งหนึ่งที่คุ้ยเคยในความรู้สึกแม้จะไม่ได้กลับไปนานแล้วก็ตาม



 

ลานกว้าวหน้าบ้านตระกูลนารุซาว่า...



 

รอบ กายนอกจากลานกว้างนี้มืดสนิทไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต ลมหายใจผมติดขัดมองรอบตัวด้วยความระวัดระวังเต็มที่ แต่ไม่ว่าจะเพ่งมองยังไงก็มีแต่ความมืด ความมืด และความมืด ความมืดที่หยั่งลึกและตีวงแคบเข้ามาทุกที ให้ความรู้สึกน่าสะพรึงหาที่ใดเปรียบ แม้จะทำเป็นเข้มแข็งแต่ผมรู้ดีว่าในส่วนลึกของจิตใจ ผมกำลังกลัว...



 

ทำไม ถึงมืดแบบนี้ล่ะ... แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงก็จำได้ว่านั่งอยู่ตรงฟุตบาทหน้าคอนโด แล้วทำไมมือเท้าผมถึงได้เล็กและเตี้ยม่อต้ออย่างนี้ พอชะโงกหน้าไปดูเงาตัวเองในสระน้ำแล้วผมถึงกับผละทันที



 

ทำไมกัน?



 

ทำไมผมถึงอยู่ในร่างของเด็กน้อยวัยสี่ขวบไปได้!?!



 

ผม ถอยล่นพยายามหนีความมืดที่กำลังกลืนกินสระน้ำและคืบคลานกลืนกินลานกว้างเข้า มาทุกทีด้วยใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ อยากจะร้องเรียกให้ใครสักคนมาช่วย ใครก็ได้ที่ผมไว้ใจมาช่วยผมที!! ...แต่ทว่าจะเรียกหาใครดีล่ะ?



 

ในชีวิตนี้มีใครที่ผมพึ่งพาได้บ้าง มีใครที่ผมไว้ใจได้บ้าง



 

ไม่มีน่ะสิ... ก็ผมมันนอกคอกไม่มีใครต้องการมาตั้งแต่ต้นแล้ว



 

ผม ทรุดลงกุมขมับหลับตาหนีความมืดและปล่อยให้มันกลืนกินเข้าไปด้วยร่างกายที่ สั่นเทา ความหวาดหวั่นเข้าเกาะกินจิตใจ กลัว... ไม่เอาแล้วความมืดไร้แสงสว่างแบบนี้!



 

“ใครก็ได้! ใครก็ได้!! ช่วยที!!” ผมร้องตะโกนออกไปสุดเสียงแม้จะรู้ดีว่าไร้ประโยชน์ ไม่ใครมาช่วย...



 

พลัน ทันใดเสียงหัวเราะต่อกระซิกก็ดังมากระทบโสต ผมสูดลมหายใจเรียกความกล้าค่อยๆ ลืมตาขึ้น รอบกายมืดสนิท ลานกว้างหน้าบ้านหายไปแล้ว... แต่ท่ามกลางความมืดมิดนี้กลับมีแสงสว่างเรืองรองออกมาจากประตูบานหนึ่งที่ อยู่ไม่ไกล ผมพยุงตัวลึกขึ้นกลืนน้ำลายเอือกแล้วสาวท้าวไปแง้มบานประตูดู



 

ผมเผลอยิ้มอย่างยินดีผลักบานประตูเปิดกว้างและวิ่งเข้าไปหาทุกคนด้วยความดีใจทั้งน้ำตานองหน้า



 

“ดีจัง!! ฮึก ผมไม่ได้ถูกทิ้ง” ผมพูดพร้อมปาดน้ำตาออก



 

“พูดอะไรของแกสึกิ ลูกที่ไม่เอาอ่าวอย่างแกฉันตัดหางปล่อยวัดไปนานแล้ว” ชาย วัยกลางคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘พ่อ’ สะบัดแขนออกจากการเกาะกุม ผมที่อยู่ในร่างของเด็กน้อยไม่อาจต้านทานแรงเหวี่ยงนั้นได้จึงล้มลงกระแทก พื้น ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นปราดที่ต้นแขน ยกดูจึงรู้ว่ามันถลอกและมีเลือดไหลซึม



 

“ทำไมล่ะ ฮึก พ่อผลักสึกิทำไม” ไม่ได้อยากจะร้องไห้แต่น้ำตามันกลับไหลออกมาจากดวงตาตู่โตของผม เสียงร้องสะอึกสะอื้นดังก้องสะท้อนในความเงียบงัน ฟังดูน่าสงสารแต่น่าแปลกที่ไม่มีใครสนใจ



 

เมื่อ ชายวัยกลางคนชักสีหน้ารำคาญแล้วโบกมือไล่ ผมจึงหันไปส่งสายตาอ้อนวอนให้หญิงวัยกลางคนแทน “ไม่ไปนะครับแม่ ฮึก สึกิจะอยู่กับทุกคน ที่นี่ทั้งมืดทั้งน่ากลัว”



 

“ไปไกลๆ ไป๊! ฉันล่ะอับอายขายขี้หน้าแค่ไหนที่คลอดแกมาแล้วเลี้ยงไว้เป็นกาในหมู่หงส์”



 

“แต่ผมเป็นลูกแม่...”



 

“แค่มียูกิก็พอ ส่วนแกฉันไม่ต้องการ!”



 

ยูกิ!!!!!



 

ยูกิอีกแล้ว!!!



 

ผมตวัดสายตามองเด็กชายอีกคนที่ยืนกุมมือพ่อกับแม่อย่างเคียดแค้น “สึกิเกลียดยูกิ!!! ถ้าไม่มียูกิสักคนพ่อกับแม่ก็จะหันมาสนใจสึกิ!!!”



 

ผม ยั้งตัวเองไม่ได้ร่างกายเล็กป้อมนี้ราวกับไม่ใช่ของผม มันเคลื่อนไหวไปเองโดยอัตโนมัติผลักเด็กน้อยอีกคนที่คุณพ่อกับคุณแม่โอบจน ล้ม และทันทีที่ร่างนั้นล้มตัวผมก็ถูกฝ่ามือของพ่อฟาดมาเต็มซีกหน้า



 

เพี๊ยะ!!!!



 

“แกไม่มีสิทธิ์ไปว่ายูกิ!!!”



 

“พ่อตบสึกิ...” เสียงเล็กครางแผ่ว เจ็บที่กายไม่เท่าเจ็บที่ใจ ผมหันไปอ้อนวอนขอความเห็นใจจากแม่บ้างแต่หญิงวัยกลางคนไม่แม้แต่จะปรายตามอง ผม เธอร้องว้ายตกอกตกใจรีบเข้าไปพยุงยูกิจับพลิกซ้ายพลิกขวาสำรวจหารอยแผลอย่าง อ่อนโยน



 

ความอ่อนโยนที่ผมไม่เคยได้รับ...



 

“ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก”



 

“ไม่ครับ ยูกิไม่เจ็บซักนิด”



 

ผม มอง มอง และมอง ตั้งคำถามกับใจตัวเองอีกครั้ง ทำไมล่ะ คนที่เจ็บไม่ได้มีแค่ยูกินะ ผมก็เจ็บแต่ทำไมถึงไม่มีใครสนใจ พ่อกับแม่ไม่รักผมแล้วเหรอ?



 

“สึกิก็เจ็บ สึกิก็ลูกแม่ ทำไมแม่ไม่สนสึกิ....” น้ำตาผมไหลอีกครั้งพร้องคำถามที่ค้างคาใจ เสียงเล็กสั่นเครือละห้อยตัดพ้ออย่างไม่เข้าใจตามประสาเด็ก



 

“ไร้ประโยชน์อย่างแก เกิดมาก็รกโลก ฉันไม่ต้องการ!!!”



 

เหมือนโลกทั้งใบพังครืนลงมาทับถมใจดวงน้อยให้เจ็บช้ำเกินทานทน ผมกรีดร้องร่ำร้องปานขาดใจเพื่อให้ทั้งสามคนที่เดินจากไปหันกลับมามอง



 

“ไม่!!! อย่าไปนะ!! อย่าทิ้งสึกิ สึกิกลัว!!!” เสียงผมดังไปไม่ถึงพวกเขา ร่างทั้งสามค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงสีหน้ายิ้มเยอะและน้ำเสียงเย้ยหยันของเด็กชายที่พ่อกับแม่จึง มือเดินจากไป



 

“หึ! สึกิไม่มีวันได้รับความรักจากใครหรอก ตราบใดที่พี่ยังยืนอยู่ตรงนี้!! พี่จะแย่งทุกอย่างไปจากนาย!!!”



 

“ยูกิ!!! ฉันเกลียดนาย!!! เกลียดนาย!!! ได้ยินไหม!! ฉันเกลียดนายยยยยย!!!!”



 

เสียง ตวาดกร้าวดังมาจากปากเล็กของเด็กน้อยนามสึกิ ดังก้องในใจผมจนสะท้านไปทั้งร่าง ไม่อยากเชื่อว่าเด็กวัยแค่สี่ขวบจะมีน้ำเสียงเกรี้ยวกราดและแค้นเคืองได้ถึง เพียงนี้ นัยน์ตาคมโตนั้นวาวโรจน์จ้องความมืดมิดที่กลืนกินร่างทั้งสามของคนที่ได้ ชื่อว่า ‘ครอบครัว’ ไปอย่างเดือดดาล ความกลัวแปลเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปเป็นอะไรที่น่าสะพรึงกลัว...



 

ความชิงชังในสายเลือดตัวเอง!!!



 

“ฉันเกลียดยูกิ!! เกลียดนารุซาว่า!!”

 

 

************************************

 

เฮือกกกกก



 

“ไม่นะ! เกลียดไม่ได้!!!”



 

ผม ลืมตาโพลงมองมือไขว่คว้าไปในอากาศอันว่างเปล่า เสียงหัวใจเต้นดังโครมครามเหมือนจะหลุดออกมาจากขั้ว เหงื่อไหลซึมเปียกชุ่มจนรู้สึกเหนียวตัว แต่ผมก็ไม่ได้สนอะไรในหัวมีเพียงภาพแววตาแข็งกร้าวของเด็กน้อยสึกิวัยสี่ขวบ ที่จ้องผมยูกิอย่างเคียดแค้นเท่านั้นที่ยังตราตรึงอยู่ไม่จาง



 

ฝันเหรอ?



 

ผม หันมองรอบกายที่เป็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาวแลดูปลอดโปร่งสบายตา สายลมเย็นพัดเอากลิ่นหอมของดอกไม้เข้ามาลอยอบอวนในอากาศ ความสดชื่นบริสุทธิ์ที่ได้รับช่วยผ่อยคลายความเกร็งเครียดในร่างกายและปรับ สภาพเป็นปกติได้ในเวลาไม่นาน



 

ฝันแบบนี้อีกแล้ว...



 

ความเคียดแค้นใจในเมื่อไหร่มันจะจางหายไปนะ ยูกิน่ะ... ยูกิเป็นคนช่ว-



 

“ตื่นแล้วเหรอนารุซาว่าคุง”



 

เฮือกกกก



 

ผมสะดุ้งสุดตัวเป็นครั้งที่สอง ความคิดทั้งหมดพลันสะดุดเอื้อมมือไปแตะด้ามปืนที่ซ่อนไว้โดยสัญชาตญาณ...



 

ไม่มี!!! ปืนหายไปไหน!!!



 

“หาไอ้นี่อยู่เหรอ หึหึ”



 

ปืน กระบอกสีดำเมี่ยมที่มีตราประทับลวดลายหงส์แดงสยายปีกซึ่งมองแวบเดียวก็รู้ ว่ามันเป็นของผมเพราะเป็นปืนคู่กายมานานหลายปี มันกำลังหมุนควงอยู่ในมือของหญิงสาวร่างบางระหงในชุดกี่เผ้าสีแดงเพลิง!



 

“มิโกะอากิซัง!! คุณมาทำอะไรที่นี่!!!”

...100%...
[ครบ]



 

ผ่านไปอีกหนึ่งตอน หุหุ คาดว่าคงงด nc ไปอีกหลาย(ๆ) ตอน รู้สึกว่าเรื่องนี้ขาย nc ยังไงยังงั้น ลงมาสองตอนมี nc ทั้งสองซะงั้น เหอะๆ