วอนรักพระเพลิงฯ (๔) - 30%

 

“มิโกะอากิซัง!! คุณมาทำอะไรที่นี่!!!” ผม ผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความระแวดระวัง ประสาทรับรู้ตื่นตัวเต็มที่แม้จะยังมึนงงว่าผมมาอยู่ในห้องสีขาวของโรง พยาบาลได้อย่างไรทั้งที่ก่อนหน้านี้จำได้ว่านั่งรอคุณอัคคีอยู่หน้าคอนโด

 

“แหมๆ นั่นเป็นประโยคแรกที่เธอใช้พูดกับผู้มีพระคุณเหรอนารุซาว่าคุง” เสียงหวานหยดย้อยทว่าเคลือบไว้ด้วยยาพิษเอ่ยเย้า ร่างระหงแลดูเย้ายวนในชุดกี่เผ้าสีเพลิงเดินกรีดกรายเข้ามาเชยคางผมขึ้น

 

เรา สองคนสบตากันในระยะประชิดราวหยั่งเชิง กลิ่นเครื่องหอมจากร่างตรงหน้าลอยอบอวลในอากาศ ผมขมวดคิ้วมุ่นยกชายเสื้อขึ้นปิดจมูกโดยอัตโนมัติ

 

หาก คุณยังไม่ลืม ผมเคยบอกแล้วว่ามิโกะอากิหัวหน้ากลุ่มย่อยที่สี่คือผู้ชื่นชอบการฆ่าคนด้วย ยาพิษ และอีกอย่างที่ผมไม่ได้บอกคือเธอเปรียบเสมือนดอกไม้งามที่ทรงเสน่ห์และเจ้า เล่ห์สุดๆ!!

 

“กี่ครั้งๆ ผมก็ไม่เคยทำใจชอบวิธีการลอบกัดของคุณเอาซะเลยนะครับ” ผมพูดเสียงเย็น

 

“อย่าง กับเธอไม่เคยลอบกัดใครอย่างนั้นแหละ จุ๊ๆ อย่าทำหน้าน่ากลัวสิจ๊ะ เย็นชาไม่เปลี่ยนเลยน้าเธอเนี่ย ฉันก็แค่หยอกเล่นเองน่า” มิโกะอากิซังเบ้หน้าเซ็งๆ แล้วสะบัดมือวูบ กลิ่นหอมอ่อนรอบกายจึงเลือนหายไป

 

“ไม่ ตลกครับ” ถ้าผมไม่เอะใจคงสูดกลิ่นเครื่องหอมที่สกัดจากดอกไม้ที่มีพิษต่อระบบทางเดิน หายใจเข้าไปเต็มปอดแล้ว บอกแล้วผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจเพราะเชี่ยวชาญพิษทุกชนิดและยังมีร่างกายพิเศษ ที่สามารถทนทานต่อพิษที่ตัวเองปรุงขึ้นมาได้เกือบทุกชนิด ไม่รู้ว่าจะขำออกหรือเปล่าหากคุณรู้ว่าเธอเป็นหมอ... หมอที่ฆ่าคนไข้ได้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม!!!

 

“เอา ล่ะๆ ฉันไม่ได้มาเพื่อเล่นสงครามสายตากับเธอนะนารุซาว่าคุง” มิโกะอากิซังโยนปืนคืนให้ผมอย่างง่ายๆ ผมรับมาวางไว้ข้างกายแล้วเงียบรอฟังว่าผู้หญิงใจร้ายที่ต่อให้มีเด็กน้อย หน้าตาน่ารักน่าชังกำลังจะตายอยู่ตรงหน้าก็สามารถเดินผ่านราวเห็นขยะชิ้น หนึ่งอย่างเธอว่าต้องการอะไรถึงได้ช่วยเก็บผมที่วูบหมดสติและพามารักษา “สายตาเธอบอกว่าอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงช่วยเธอ คิกๆ”

 

“แล้วเพราะอะไรล่ะครับ” ผมจงใจเมินเสียงหัวเราะที่ออกจะมากจริตเกินงามของเธอไป

 

“ก็ ไม่มีอะไรมาก ฉันแค่เสียดายหากต้องปล่อยให้ทรัพยากรอันมีคุณค่าอย่างเธอตายไป ดูเหมือนเธอจะถูกอัคคีคุงเตะโด่งออกมาสินะ ว่าไง... ไม่คิดมาอยู่กับฉันหรือ” ร่างระหงทิ้งตัวลงนั่งข้างกายผม นิ้วเรียวสวยที่เคลือบด้วยสีแดงสดไล้ต้นคอผมอย่างแผ่วเบา “ฉันให้เธอได้ทุกอย่างเท่าที่เธอต้องการ เงิน อำนาจ ผู้หญิง หรือแม้แต่ความรัก...”

 

“!?!?!”

 

“สิ่งที่เธอไม่เคยได้จากอัคคีคุงไงล่ะ”

 

เพี๊ยะ!

 

ผม กัดฟันกรอดปัดมือเธออกอย่างแรงด้วยความเดือดดาน บอดี้การ์ดของเธอพร้อมใจกันเล็งปืนมายังผมทันที แต่ใครสนล่ะ ตอนนี้ยอมรับว่าความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนแทบประทุ กระบอกปืนมันวาวถูกส่งไปจ่อหัวสวยๆ ของมิโกะอากิซังอย่างรวดเร็วพอกัน

 

เอาสิ!! ถ้าพวกมันยิงผม แน่นอนว่าเจ้านายพวกมันก็จะตายไปพร้อมๆ กับผมเนี่ยแหละ!!!

 

บรรยากาศ เริ่มตึงเครียดเพราะทั้งสองฝ่ายไม่มีใครยอมใคร เสี้ยวนาทีผมเห็นนัยน์ตาของมิโกะอากิซังวาวโรจน์ แต่ก็เพียงเสี้ยวนาทีเท่านั้นก่อนเธอระงับความโกรธไว้ได้และโบกมือไล่คนพวก นั้นออกไปนอกห้อง ผมจึงลดปืนในมือลง

 

“ยังใจเด็ดไม่เปลี่ยน... เอาจริงๆ ไม่คิดมาอยู่กับฉันเหรอ?”

 

“ผม ว่าเราพูดกันรู้เรื่องแล้วนะครับว่าผมไม่คิดจะเปลี่ยนเจ้านาย” ก็คิดอยู่แล้วว่าเธอคงมีเหตุผลที่ยอมปล่อยผมไปทั้งที่เพิ่งถูกผมลูบคมไป ตั้งแต่เมื่อก่อนมาแล้วเจอกันทีไรเธอมักจะยื่นข้อเสนอต่างๆ มาเพื่อโน้มน้าวผมให้ยอมแปรพักตร์ไปอยู่กับเธอ
 

นั่น สินะผมลืมมันไปได้ยังไงว่าเมื่อก่อนเราเกือบจะบาดหมางกันก็เพราะเรื่องนี้ คือไม่ใช่อะไรแค่เพียงผมเบื่อและรำคาญที่ถูกตามตื้อ จึงเผลอตวาดด่าเธอไปและผลที่ตามมาติดๆ คือเกือบโดนวางยา ความจริงเรื่องแค่นี้อาจไม่ต้องถึงกับเอาชีวิตกันก็ได้ แต่บังเอิญตอนนั้นผมดันพูดคำต้องห้ามออกไปเนี่ยสิ

 

‘ก็บอกว่าไม่สนใจ ไม่ไป ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นแหละ ยัยแก่เอ้ย!!!’

 

ครับ... ‘ยัยแก่’ นั่นแหละประเด็นหลักที่เกือบทำผมดับ =_=^

 

ก็พูดความจริงนี่ครับ ถึงเธอจะสวยแลดูสาวและกระฉับกระเฉงขนาดไหนแต่ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธออายุปาเข้าไปเกือบหกสิบไม่ได้

 

“ถึงแม้เขาจะไม่ต้องการเธอน่ะหรือ?”

 

“ครับ” ต่อให้เขาไม่ต้องการ ผมก็ยังจะยืนอยู่ตรงนั้น ข้างๆ เขานั่นแหละ

 

“เพราะแบบนี้ไงฉันถึงอยากได้ตัวเธอนัก จะมีซักกี่คนในวงการนี้กันที่ซื่อสัตย์ได้เท่าเธอ” มิโกะอากิซังทำสีหน้าเสียดาย

 

“ผมไม่ได้เก่งและมีค่าขนาดที่ทำให้คุณสนใจ” ผมไม่เข้าใจ ทำไมเธอถึงยึดติดกับผมนักทั้งที่ผมไม่เคยมีผลงานอะไรนอกจากงานเล็กๆ น้อยๆ

 

“ฉัน ไม่ได้ตาถั่วเหมือนลูกกระจ๊อกพวกนั้น หากเธอดีไม่พอมีหรือที่นายใหญ่จะส่งมาคุ้มครองอัคคีคุง” เธอเปรยสีหน้ายังแสดงความเสียดายอย่างปิดไม่มิดแต่แล้วสีหน้าก็พลันเปลี่ยน เป็นวาววับราวคิดเรื่องดีๆ ออก!

 

ผมขยับกายอย่างอึดอัดใจชอบกล ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้กำลังหาเรื่องมาให้ผมอีกนะ....

 

“นารุซาว่าคุง... คนในวงการอย่างเราๆ มีกฎเหล็กข้อที่สิบว่าอะไรนะ จำได้ไหม?”

 

คิด ไว้ไม่มีผิด เธอคงมีแผนบางอย่างคงคิดจะใช้ผมทำประโยชน์อะไรบางอย่างให้เพื่อเป็นการทดแทน คุณที่อุตส่าห์ช่วยชีวิตไว้สินะ “บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ”

 

“ดีใจที่เธอจำได้...”

 

“เว้นแต่เรื่องแปรพักตร์ ต้องการอะไรพูดมาเลยดีกว่าครับ”

 

“ว่า ง่ายจริงเชียวหนุ่มน้อย” มิโกะอากิซังยิ้มพรายโปกพัดในมือไปมาอย่างหน้าระรื่น “ฉันเพิ่งมีเรื่องกับพวกกลุ่มมาเฟียโตเกียวมาและตอนนี้พวกมันก็เพิ่งแย่ง ลูกค้ารายใหญ่จากฉันไป ช่วยเชือดมันให้ทีสิจ๊ะ”  ริมฝีปากสีสวยคลี่ยิ้มหวานทว่าดวงตากลับเยือกเย็นยามกล่าวถึงคู่อริ!

 

ผม ถอนหายใจเฮือก คิดไว้แล้วว่าเธอคงไม่มีทางช่วยผมฟรีๆ แต่ไม่คิดว่าจะให้ไปทำงานใหญ่แบบนี้ กลุ่มมาเฟียโตเกียวคือกลุ่มผู้มีอิทธิพลที่เพิ่งตั้งขึ้นมาได้ไม่นานสักสาม สี่ปีเห็นจะได้ แต่กลับแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะได้ข่าวมาว่าแอบซ่องสุมพวกเดนสังคม ที่หนีคดีร้ายแรงขั้นประหารชีวิตมาไว้ด้วยกัน ขนาดกลุ่มไม่ใหญ่นักประมาณ 40 – 50 คนหากเทียบกับกลุ่มย่อยที่หนึ่งหงส์แดง แต่ถ้าเทียบกับกลุ่มลูกน้องในสังกัดย่อยของผม.... งานนี้หินใช่เล่น!!

 

“คิดจะส่งผมไปตาย?”

 

“เปล่าจ้า ฉันรู้ว่าเธอทำได้”

 

“...” ผมไม่ปฏิเสธแต่ดวงตาทอแสงกร้าวยามมองอสรพิษสาว

 

ใช่ อย่างที่เธอพูด ผมทำได้ แต่ใช่ว่ามันเป็นเรื่องง่าย อย่างน้อยผมคงเสียลูกน้องในสังกัดไปไม่น้อยเพื่อแลกกับการพังกลุ่มมาเฟีย โตเกียว...

 

เอ๋... เดี๋ยวนะ

 

ช่วง นี้กลุ่มมาเฟียโตเกียวเริ่มแข็งข้อขึ้นทุกขณะจนไม่ไว้หน้าแก๊งค์เราซึ่งเป็น กลุ่มมาเฟียรุ่นพี่ และหลายครั้งที่เข้ามาตัดหน้ากลุ่มย่อยที่หนึ่งหงส์แดงในการค้า ปะทะกันก็หลายครั้งอยู่ไม่น้อย เป็นแค่แมงเม่าแท้ๆ แต่เหิมเกริมกล้าเล่นกับกองไฟ!!

 

ที่ เรายังนิ่งเฉยไม่ตอบโต้เพราะคุณอัคคียังไม่สั่งการใดๆ อาจจะเพราะเขาไม่เห็นกลุ่มมาเฟียโตเกียวอยู่ในสายตา แต่ใครจะรู้ละว่าในอนาคตพวกมันจะหยุดเพียงแค่นี้... สู้ตัดไฟเสียต้นลมก่อนที่พวกมันจะปีกกล้าขาแข็งจนหาทางกำจัดได้ยากท่าจะ ดี...

 

เมื่อ คิดถึงเรื่องการปูทางในระยะยาวของกลุ่มหงส์แดงและกำจัดสิ่งที่อาจเป็น อุปสรรคขัดขวางความกว้าวหน้าของคุณอัคนภาคภาคหน้า ผมจึงพยักหน้าตกลงในที่สุด

 

“ตกลงครับ! ผมจะจัดการให้คุณ!!”

 

....30%....